Gornji Bihor, bošnjačka enklava na jugo-zapadu Sandžaka
Uložiće pare kad Petnjica bude opština!
Džemal Skenderović iz Trpezi kod Berana tvrdi da su gastarbajteri iz tog kraja spremni da investiraju u zavičaju, ali pod jednim uslovom
Poslije višegodišnjeg rada u Holandiji, Džemal Skenderović iz Trpezi kod Berana, vratio se u rodno selo. Život i rad u Evropi nije ga opčinio, ali ni razočarao. Odlučio je da se u zavičaju posveti preduzetništvu i da, uz pomoć svojih komšija, prijatelja i žitelja ovog kraja, pokuša da Petnjici vrati status opštine, koji joj je oduzet davne 1957. godine.
-Samo u Luksemburgu danas živi šest i po hiljada Petnjičana. Vrijedni su, stekli su ogromno bogatstvo, izgradili velelepne kuće u našim selima, ali im smeta što Petnjica nije opština. Znam stotine njih koji bi stotine hiljada eura uložili u izgradnju mini fabrika u našem kraju. Njihov je uslov jedan jedini- da Petnjica bude opština, kategoričan je Džemal Skenderović.
Mještani Bihora su, kaže on, u ekonomskoj krizi bili od 1957. godine kada je ukinuta opština.
-Naš narod je sredinom sedamdesetih godina emigrirao u inostranstvo trbuhom za kruhom, u Njemačku, Belgiju, Holandiju, Francusku, Luksermburg, zbog nezaposlenosti u našoj opštini. Naša ekonomija ovdje je tada cvjetala, ali lokalna vlast nije dozvoljavala mještanima Bihora da se zaposle i dođu do izražaja. U Luksemburgu postoji klub “Luksemburško prijateljstvo”, čiji su članovi spremni da dio stečenog kapitala vrate u rodni kraj i ulože u proizvodnju. I Vlada Luksemburga je našoj opštini dala novac za mljekaru “Zora”, ali u njoj se niko od Petnjičana nije zaposlio. Vratili su se ljudi iz Luksemburga u Bihor i Petnjicu, ali nijesu dobili zaposlenje. Nijesu, i ne mogu ni sada da egzistiraju na normalan način. Vratilo se njih oko 500, sada imaju socijalnu kartu, a neki žive od pomoći koju im šalju rođaci iz inostranstva. Da im nijesu te familije u inostranstvu, ko zna šta bi ovdje s njima bilo?! Naša lokalna vlast ne trpi sposobnije od sebe. Tako oni kažu kad razgovaram s njima. Pokušali su da nas zavade s najboljim prijateljima, a zna se da su nama Srbi najbliži srcu. Čija je to politika i čije je to djelo, sada nije važno. Mi znamo da na ovim prostorima nikad nećemo imati boljih prijatelja od Srba, tvrdi Skenderović.
Petnjica i Bihor čine 35 odsto teritorije Opštine Berane.
-U institucijam beranske opštine naši ljudi su zastupljeni sa tri do pet odsto. U Bihoru je mnogo izgrađenih kuća, vila i uređenih dvorišta petnjičkih gasterbajtera. Milina je proći selima i vidjeti tu raznovrsnu arhitekturu, nalik na zapadnu. Te kuće su izgradili Skenderovići, Adrovići, Rastoderi, Adelpašići… Ima puno uslova za seoski turizam, a u tim kućama mogli bi biti smješteni strani turisti, navodi Skenderović zavičajne potencijale.
U Petnjici je, ističe, otvoren i “Klub luksemburško- crnogorskog prijateljstva”.
-To nije baš zaživjelo kako je zamišljeno. Kroz Trpezi, Kalitub i Vrbicu prolazi stari regionalni put koji je bio jedina veza sa Srbijom. Kod Dacića je sagrađen tunel koji propada… Stručnjaci su utvrdili da tunel tone i može doći do pucanja, tako da magistrala nije prošla kroz naš kraj koji bi se u suprotnom brže razvijao, kazao je Skenderović, napominjući da luksemburška vlada namjerava da obnovi taj put, te da nije odustala od tog projekta uprkos nekim preprekama na koje su naišli prilikom posjete njihovih zvaničnika ovom kraju.
Ima još Petnjičana koji su se, poput Skenderovića, vratili u zavičaj i nijesu se pokajali. Jedan od njih počeo je izgradnju ribnjaka, drugi gradi etno selo s pčelinjakom i farmom koza, tako da ideja i početnog kapitala za njihovu realizaciju imaju… Jedino im nedostaje status opštine da bi svom zavičaju poptuno vratili stai sjaj.
-------------------------------------------------------------------
Svjetski brend
-Naš kraj može biti pravi brend u svijetu po zdravoj hrani. Čiste su rijeke, nema fabrika. Narod je zdrav. Naši ljudi u inostranstvu posjeduju veliki broj nekretnina. Tamo imaju lijep i siguran život, ali su vezani za svoj kraj i žele da ulože kapital u proizvodnju hrane u Petnjici i Bihoru, koja bi se izvozila i u inostranstvo… Povratak statusa opštine, njihov je jedini uslov, jer bi u tom slučaju imali povjerenja u državne institucije. Prije pet godina podnijeli smo zahtjev za vraćanje statusa opštine Petnjici, ali nam niko nije izašao u susret. Naši ljudi u inostranstvu kažu da bi njihovi prijatelji Francuzi, Holanđani i Luksemburžani uložili novac u kapitalne objekte na ovom prostoru. Holanđani su posebno zainteresovani za ulaganje u proizvodnju organske hrane. To je danas najunosniji biznis u svijetu. U pitanju bi bila staklenička proizvodnja, kaže Skenderović.
-------------------------------------------------------------------
Veća familija za ljepši život
-U petnjičkom kraju ima više momaka nego djevojaka, a u nekim selima je odnos pola- pola. Stopa nataliteta je u porastu. Naši ljudi u Luksemburgu imaju u prosjeku od troje do sedmoro djece. Kod nas u Bihoru vlada stari običaj –što je veća familija- to je ljepši život, veli Skenderović.
-------------------------------------------------------------------
Sto brakova godišnje
-Svadbe se organizuju u restoranu “Evropa” u Petnjici. Momci iz inostranstva, naši zemljaci, dolaze u Bihor i žene se djevojkama iz svog kraja. Mladići i djevojke se upoznaju na saborima… Sto brakova se godišnje sklopi na taj način, ali svi oni ovdje grade kuće na svojim imanjima. Svi žele da jednog dana penziju dočekaju u rodnom kraju, ističe Skenderović.
-------------------------------------------------------------------
Uložiće pare kad Petnjica bude opština!
Poslije višegodišnjeg rada u Holandiji, Džemal Skenderović iz Trpezi kod Berana, vratio se u rodno selo. Život i rad u Evropi nije ga opčinio, ali ni razočarao. Odlučio je da se u zavičaju posveti preduzetništvu i da, uz pomoć svojih komšija, prijatelja i žitelja ovog kraja, pokuša da Petnjici vrati status opštine, koji joj je oduzet davne 1957. godine.
-Samo u Luksemburgu danas živi šest i po hiljada Petnjičana. Vrijedni su, stekli su ogromno bogatstvo, izgradili velelepne kuće u našim selima, ali im smeta što Petnjica nije opština. Znam stotine njih koji bi stotine hiljada eura uložili u izgradnju mini fabrika u našem kraju. Njihov je uslov jedan jedini- da Petnjica bude opština, kategoričan je Džemal Skenderović.
Mještani Bihora su, kaže on, u ekonomskoj krizi bili od 1957. godine kada je ukinuta opština.
-Naš narod je sredinom sedamdesetih godina emigrirao u inostranstvo trbuhom za kruhom, u Njemačku, Belgiju, Holandiju, Francusku, Luksermburg, zbog nezaposlenosti u našoj opštini. Naša ekonomija ovdje je tada cvjetala, ali lokalna vlast nije dozvoljavala mještanima Bihora da se zaposle i dođu do izražaja. U Luksemburgu postoji klub “Luksemburško prijateljstvo”, čiji su članovi spremni da dio stečenog kapitala vrate u rodni kraj i ulože u proizvodnju. I Vlada Luksemburga je našoj opštini dala novac za mljekaru “Zora”, ali u njoj se niko od Petnjičana nije zaposlio. Vratili su se ljudi iz Luksemburga u Bihor i Petnjicu, ali nijesu dobili zaposlenje. Nijesu, i ne mogu ni sada da egzistiraju na normalan način. Vratilo se njih oko 500, sada imaju socijalnu kartu, a neki žive od pomoći koju im šalju rođaci iz inostranstva. Da im nijesu te familije u inostranstvu, ko zna šta bi ovdje s njima bilo?! Naša lokalna vlast ne trpi sposobnije od sebe. Tako oni kažu kad razgovaram s njima. Pokušali su da nas zavade s najboljim prijateljima, a zna se da su nama Srbi najbliži srcu. Čija je to politika i čije je to djelo, sada nije važno. Mi znamo da na ovim prostorima nikad nećemo imati boljih prijatelja od Srba, tvrdi Skenderović.
Petnjica i Bihor čine 35 odsto teritorije Opštine Berane.
-U institucijam beranske opštine naši ljudi su zastupljeni sa tri do pet odsto. U Bihoru je mnogo izgrađenih kuća, vila i uređenih dvorišta petnjičkih gasterbajtera. Milina je proći selima i vidjeti tu raznovrsnu arhitekturu, nalik na zapadnu. Te kuće su izgradili Skenderovići, Adrovići, Rastoderi, Adelpašići… Ima puno uslova za seoski turizam, a u tim kućama mogli bi biti smješteni strani turisti, navodi Skenderović zavičajne potencijale.
U Petnjici je, ističe, otvoren i “Klub luksemburško- crnogorskog prijateljstva”.
-To nije baš zaživjelo kako je zamišljeno. Kroz Trpezi, Kalitub i Vrbicu prolazi stari regionalni put koji je bio jedina veza sa Srbijom. Kod Dacića je sagrađen tunel koji propada… Stručnjaci su utvrdili da tunel tone i može doći do pucanja, tako da magistrala nije prošla kroz naš kraj koji bi se u suprotnom brže razvijao, kazao je Skenderović, napominjući da luksemburška vlada namjerava da obnovi taj put, te da nije odustala od tog projekta uprkos nekim preprekama na koje su naišli prilikom posjete njihovih zvaničnika ovom kraju.
Ima još Petnjičana koji su se, poput Skenderovića, vratili u zavičaj i nijesu se pokajali. Jedan od njih počeo je izgradnju ribnjaka, drugi gradi etno selo s pčelinjakom i farmom koza, tako da ideja i početnog kapitala za njihovu realizaciju imaju… Jedino im nedostaje status opštine da bi svom zavičaju poptuno vratili stai sjaj.
-------------------------------------------------------------------
Svjetski brend
-Naš kraj može biti pravi brend u svijetu po zdravoj hrani. Čiste su rijeke, nema fabrika. Narod je zdrav. Naši ljudi u inostranstvu posjeduju veliki broj nekretnina. Tamo imaju lijep i siguran život, ali su vezani za svoj kraj i žele da ulože kapital u proizvodnju hrane u Petnjici i Bihoru, koja bi se izvozila i u inostranstvo… Povratak statusa opštine, njihov je jedini uslov, jer bi u tom slučaju imali povjerenja u državne institucije. Prije pet godina podnijeli smo zahtjev za vraćanje statusa opštine Petnjici, ali nam niko nije izašao u susret. Naši ljudi u inostranstvu kažu da bi njihovi prijatelji Francuzi, Holanđani i Luksemburžani uložili novac u kapitalne objekte na ovom prostoru. Holanđani su posebno zainteresovani za ulaganje u proizvodnju organske hrane. To je danas najunosniji biznis u svijetu. U pitanju bi bila staklenička proizvodnja, kaže Skenderović.
-------------------------------------------------------------------
Veća familija za ljepši život
-U petnjičkom kraju ima više momaka nego djevojaka, a u nekim selima je odnos pola- pola. Stopa nataliteta je u porastu. Naši ljudi u Luksemburgu imaju u prosjeku od troje do sedmoro djece. Kod nas u Bihoru vlada stari običaj –što je veća familija- to je ljepši život, veli Skenderović.
-------------------------------------------------------------------
Sto brakova godišnje
-Svadbe se organizuju u restoranu “Evropa” u Petnjici. Momci iz inostranstva, naši zemljaci, dolaze u Bihor i žene se djevojkama iz svog kraja. Mladići i djevojke se upoznaju na saborima… Sto brakova se godišnje sklopi na taj način, ali svi oni ovdje grade kuće na svojim imanjima. Svi žele da jednog dana penziju dočekaju u rodnom kraju, ističe Skenderović.
-------------------------------------------------------------------
Dodaj komentar
-
Komentarisao/la korać sefadin na July 23, 2009 na 12:34am -
SELAM ZA DŽEMALA!!
APSOLUTNO SE SLAŽEM SA TOBOM,SAMO ME STRAH,KAD POMISLIM, KO BI SVE MOGAO BITI U UPRAVI BUDUĆE NAM OPŠTINE.
© 2009 Created by Senad on Ning. Create a Ning Network!
Trebaš biti član družine Bihorske strane da bi ostavio/la komentar
Pridruži se našoj mreži